Sabah vakti, güneşin doğduğu ana kadar, ilkbahar, insanın ana rahmine düştüğü ana, göklerin ve yerin yaratılışının ilk devrine benzer; bu kırılma anlarında lehimize yapılan işleri hatırlatır.
Öğle vakti, yaz mevsiminin ortasında, insanın gençlik yıllarına, insanın yeryüzüne gönderildiği vakte benzer. Bu dönemlerdeki rahmet tecellilerini ve nimet sofrallarını hatırlatır.
İkindi vakti,güz mevsimine, ihtiyarlık yıllarına, son Prygamberin [asm] saadetli asrına benzer. Bu geçişlerde bizim adımıza gerçekleştirilen devrimleri ve Rahmani lütufları hatırlatır.
Akşam ise, güzün sonunda canlıların vedasını, yaprakların soluşunu, insanın dünyaya vedasını, dünyanın kıyametle harab edilişini hatırlatır. Bu dönemlerdeki celalli tecellilere işaret eder ve insanları gafletten uyandırmaya çağırır.
Yatsı vakti gelince, karanlıklar alemi gündüzüm bütün görüntülerini siyah kefeniyle örter. Güz sonrası ölmüş yeryüzünün karla kefenlenmesi gibi gündüz de siyaha sarılır, saklanır. Karanlığın üzerine yeni bir karanlık daha çöker yatsı vaktinde. İnsanın ikinci ölümünü hatırlatır yatsı vakti. Ölüp dünyadan düştükten sonra, dünyalıların gözünden de düşüşüne işaret eder.
İşte günün beş köşesi baş köşeleri bunlardan ibarettir...